Ο σπουδαίος οδηγός αγώνων, επί χρόνια εργοστασιακός οδηγός και πρεσβευτής της εταιρείας
Την Πρωτομαγιά δεν θα τη θυμόμαστε, πλέον, μόνο για την απώλεια του Αϊρτον Σένα, το 1994 στην Ιμολα, αλλά και για την απώλεια του Αλεσάντρο Ζανάρντι, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών. Το BMW Group και η BMW M Motorsport αποχαιρετούν με βαθιά θλίψη τον σπουδαίο οδηγό αγώνων, επί χρόνια εργοστασιακός οδηγός και πρεσβευτής της εταιρείας. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, οι σκέψεις όλων στο BMW Group είναι με τη σύζυγό του, Ντανιέλα, τον γιο του, Νικολό, καθώς και με όλους τους οικείους και φίλους του. Ο «Άλεξ» ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, αθεράπευτα αισιόδοξος και πηγή έμπνευσης για πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό: η εταιρεία έχασε έναν άνθρωπο με σημαντική ανθρωπιστική δράση, που εκπροσωπούσε τις αξίες της, ενώ η BMW M Motorsport έχασε έναν φιλόδοξο και επιτυχημένο αθλητή, μέλος της οικογένειας των εργοστασιακών οδηγών της.
Ο Ζανάρντι γεννήθηκε στη Μπολόνια στις 23 Οκτωβρίου 1966. Αφού αγωνίστηκε στη Formula 1, όπου συμμετείχε σε 41 Grand Prix, μεταπήδησε στο αμερικανικό πρωτάθλημα CART και αναδείχθηκε πρωταθλητής Champ Car το 1997 και το 1998. Σε ένα σοβαρό αγωνιστικό ατύχημα στο Lausitzring στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, έχασε ακαριαία και τα δύο του πόδια, αλλά σώθηκε μετά από επανειλημμένες προσπάθειες ανάνηψης. Ωστόσο, ο Ζανάρντι δεν εγκατέλειψε ποτέ και το 2005 επέστρεψε ως εργοστασιακός οδηγός της BMW Motorsport στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (WTCC), μετά τον ακρωτηριασμό και των δύο κάτω άκρων – μια επιστροφή που επισφράγισε με νίκη στο Oschersleben στις 29 Αυγούστου 2005. Συμμετείχε επίσης σε αγώνες αντοχής 24 ωρών για την BMW Motorsport, αγωνίστηκε στο Blancpain Sprint Series το 2014 και πραγματοποίησε εμφανίσεις ως προσκεκλημένος οδηγός στο DTM.
Παράλληλα με την καριέρα του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ο Ζανάρντι ξεκίνησε και μια νέα αθλητική πορεία, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά τι είναι δυνατό να επιτύχει κάποιος με την αφοσίωση, τη δύναμη της θέλησης και τη φιλοδοξία. Στο handcycling (χειρήλατη ποδηλασία), κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, κατέκτησε εκ νέου δύο χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο στο handcycling. Συμμετείχε επίσης σε πολλούς αγώνες τριάθλου μεγάλων αποστάσεων, μεταξύ των οποίων και στο θρυλικό Ironman της Χαβάης. Το 2007 τερμάτισε τέταρτος στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Μέσω του ιδρύματος «Bimbingamba», ο Ζανάρντι υποστήριξε παιδιά και νέους που είχαν υποστεί ακρωτηριασμούς και δεν είχαν πρόσβαση σε επαρκή ιατρική φροντίδα. Μέσω του «Obiettivo 3», συνέβαλε στην ένταξη αθλητών με αναπηρία στον αθλητισμό.
Μετά από ένα ακόμη σοβαρό ατύχημα κατά τη διάρκεια αγώνα handcycling κοντά στην Πιέντσα, στις 19 Ιουνίου 2020, ο Άλεξ Ζανάρντι αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή. Με τη στοργή και τη φροντίδα της οικογένειάς του, μοιραζόταν τον χρόνο του μεταξύ νοσοκομείου, κέντρου αποκατάστασης και της κατοικίας του στην Πάδοβα. Ο Άλεξ Ζανάρντι είχε πει κάποτε: «Θέλεις να ανέβεις στο βουνό επειδή βρίσκεται εκεί και ξέρεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις». Τώρα, ένας αληθινός μαχητής της ζωής ολοκλήρωσε το τελευταίο του ταξίδι. Ciao, Alex!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου